Soundcasters geven tips over December Dance 19, gecureerd door Needcompany

December 10, 2019

Het dansfestival December Dance 19 is dit seizoen in de goeie handen van Needcompany. De artistieke grondleggers van het kunstenaarshuis, Jan Lauwers, Grace Ellen Barkey en Maarten Seghers, maakten een diverse, eigenzinnige selectie die zindert van poëzie. Over verschillende continenten en generaties heen. Het festival kiest zo voor de eerste keer in zijn geschiedenis voor een collectief. Om het met de woorden van founding father Jan Lauwers te zeggen: ‘We kiezen voor mensen, voor kunstenaars, niet voor een product’.

 

Het festival opent en eindigt met premières van Needcompany.

 

Gevestigde en nieuwe iconen van de hedendaagse dans komen naar Brugge, zoals William Forsythe en Marlene Monteiro Freitas. Forsythe zelfs met exclusief werk voor de Kamermuziekzaal. Verder stelt land- en generatiegenoot Wim Vandekeybus (Ultima Vez) in wereldpremière ‘Traces’ voor. Sung-Im Her en Mohamed Toukabri vertegenwoordigen een nieuwe generatie en ook Miet Warlop is eindelijk in Brugge te zien.

Maar naast deze namen zijn er nog heel wat andere choreografen en dansers die zeker ook een jong publiek kunnen bekoren. We vroegen aan Louise, Floris en Aïsha, van het jongerenplatform Soundcast, wat hun favoriete voorstellingen zijn uit de hele reeks.

“Muziek van Zappa en Queen waarop gedanst wordt, doet mijn nieuwsgierigheid enkel toenemen”

Probabilities of Independent Events
do 05.12 – Concertzaal
- Aïsha Baert


“Grace Ellen Barkey’s producties situeren zich altijd ergens binnen de interessante kruisbestuiving van beeldende kunst, dans en theatrale performances. Het is niet zo geheel verbazend dat ook ‘Probabilities of Independent Events’ een beroep doet op deze heilige drievuldigheid. Voor iemand waarvan de artistieke en culturele interesses minstens even gevarieerd en uiteenlopend zijn als de invalshoeken van Grace Ellen Barkey, staat PIE ergens bovenaan en in vet op de bucketlist.

Mijn bucketlist zeg maar, en misschien ook wel die van jou. Het feit dat de choreografie vertrekt vanuit pop- en folknummers van muziekiconen zoals Zappa en Queen, doet mijn nieuwsgierigheid enkel toenemen… En dan heb ik het nog niet over de absurde zoektocht binnen de voorstelling naar het toeval van de dingen des leven.

‘Probabilties of Indepent Events’ belooft een ongelooflijk vrolijke, mooie en grappige performance te worden waar ik me maar al te graag op ‘aanwezig’ zet.”

Trouwens, het is altijd extra uitkijken naar de openingsvoorstelling van een feestelijke gebeurtenis zoals December Dance, toch?”
“Hoeveel natuur leeft er nog in de mens? En hoeveel dier?”


TRACES - Ultima Vez - Wim Vandekeybus
zo 08.12 – Concertzaal
- Floris van Severen


“Een voorstelling die helemaal terug gaat naar de essentie van de mens. Of hoeveel natuur leeft er nog in de mens en hoeveel dier? Dat is TRACES van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. In zijn vroegere performances stonden vaak verhalen – noem het fabels – van beschaving en cultuur, gemeenschappen en conflicten centraal. In TRACES keert Vandekeybus terug naar het lichaam, naar de instinctieve reactie, de onmiddellijke energie die de hartslag vormden van zijn eerste voorstellingen. TRACES gaat niet over de buitenwereld die de mens heeft opgebouwd. Het is een zoektocht naar de oudste sporen van de natuur die het lichaam is vergeten. Ik ben vooral benieuwd naar hoe hij deze zoektocht naar de oudste sporen van de natuur die de mens ontgaan is, zal vormgeven.

Een absolute must waarom ik deze voorstelling niet wil missen is de muziek van Trixie Whitley en Marc Ribot. Live muziek, die elke taal overbodig maakt en waar tien dansers vol energie het beste van zichzelf op geven! Impulsief, krachtig, lichamelijk! Dat belooft!”

“Je voelt de intensiteit van de spelers ook in je lijf mee vibreren.”

 

 


Ghost Writer & The Broken Hand Break -
Miet Warlop
di 10.12 – Biekorf
- Louise Raes


“Voor mij een heel atypische voorstelling. Omdat het ergens het midden houdt tussen performance en installatie. Hierdoor is ‘Ghost Writer…’ niet zo herkenbaar als een theatervoorstelling. Maar net dat vind ik zo boeiend.

Wel heel herkenbaar in de voorstelling zijn de drie performers die als Derwisj dansers rond hun as draaien. Miet Warlop steekt hier de Derwisj dans, een vorm van spirituele meditatie, in een Westers kleedje. De drie performers gaan namelijk op zoek naar hogere sferen maar doen dat in deze voorstelling door een uur lang te balanceren tussen zelfbeheersing en controleverlies. Als tornado’s gaan ze op in een zelfgecreëerde trance terwijl ze een sigaret opsteken, elektrische gitaar spelen en vertellen. Dat je maar flarden van de tekst - Like an eyelash in my cocktail - verstaat, doet weinig afbreuk aan de voorstelling. Het maakt het geheel voor een stuk nonsensicaal, maar tegelijk ook heel ‘leesbaar’ in zijn eenvoud.

Wat me vooral bijblijft aan deze performance – want die zag ik al vooraf – is dat je er als publiek heel dicht op zit. Letterlijk, want je staat of zit echt rond de performers. Zo word je ook meegezogen in de trance, je voelt de intensiteit van de spelers in je lijf mee vibreren. Het voelt alsof je met de performers de voorstelling opbouwt tot aan de steeds uitgestelde climax. Een heel aparte ervaring. En een dubbele. Want enerzijds lijkt Warlop met deze voorstelling een Westerse maatschappij aan te klagen die lijdt onder te veel prikkels. Anderzijds wil je na het bekijken, het meemaken van deze trip, niks liever dan de nacht met een onstuimig feest in gaan.”

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload