Maka-Maka: de heropleving van de Tikicultuur

August 24, 2019

Zon, zee, strand... en een mobiele cocktailbar. Vanaf deze zomer trekt Bruggeling Jadran Huys (37) rond met dit nieuw concept. Hij wil zijn passie overbrengen en iedereen onderdompelen in de exotische tikicultuur. “Hier kunnen mensen gewoon binnenstappen en in een compleet nieuwe wereld terechtkomen”, zegt hij.
 

 


Tiki-wat?

“Begin de jaren 30 opent de jonge eigenaar Ernest Raymond Beaumont-Gantt een eigen restaurant en bar in Hollywood. Hij serveerde er Zuid-Amerikaanse rumcocktails en Kantonese gerechten in een Polynesisch decor. In de tikicultuur staat vooral de smeltkroes van exotische culturen in de Grote Oceaan en escapisme centraal. Het concept is razend populair geworden en heeft zich nadien overal verspreid in de Verenigde Staten. Zijn concurrent Trader Vic commercialiseerde de cultuur: van hotels tot huisaccessoires. Helaas kon niet iedereen in Europa zich in die jaren een reis naar de Verenigde Staten veroorloven en zo zijn de tikibars ook naar hier verhuisd.”

 

“In 2013 heb ik mijn zus, die in Los Angeles woont, een bezoek gebracht. We gingen samen af en toe kunstgalerijen bekijken en kwamen er kunstenaars tegen die tikibeelden verwerkten in hun werk. Sindsdien is mijn passie alleen maar gegroeid, tot ik enkele maanden geleden op het idee ben gekomen om de cultuur ook hier te doen heropleven. In België is het niet de eerste mobiele cocktailbar, maar wel de eerste mobiele tikibar. In onze buurlanden is het al meer gekend. Ik merk wel dat mensen steeds vaker iets thuis organiseren, dus eigenlijk is dat ideaal.”

 

“De bar is gemaakt van bamboe en bestaat uit drie afzonderlijke delen die gemonteerd worden. Deze plaats ik meestal de dag vóór een evenement in de bestelwagen en zet ik alle stukken op met de aankleding erbij. Daar kruipt dus heel wat werk in.” (lacht) “Ik heb bewust niet gekozen voor een truck, omdat je daar in de winter niets mee kan doen. Volgens mij organiseren mensen ook steeds vaker iets thuis. Op langere termijn zou ik graag mijn vaste tikibar willen openen in de Brugse binnenstad.”

 

Hagedis

“De naam Moko-Moko is Nieuw-Zeelands of Maori en betekent ‘hagedis’. Het verwijst ook naar twee goden van de onderwereld in de Polynesische mythologie. De ene eet de beenderen van overledenen om opnieuw kracht te winnen en terug te komen naar het rijk van de levenden. De andere lokt de levenden met ‘kava’, een zogenaamd gefermenteerd drankje, om ze te bedwelmen en levend in een oven te bakken. Ook het logo is daar op gebaseerd.”

 

“Dankzij mijn ouders heb ik vroeger de kans gekregen om Europa te ontdekken. Daarom wil ik nu meer het buitenland in trekken. Bij Moko-Moko draai ik ook vaak exotische platen, zodat de sfeer goed zit en iedereen er op zijn gemak is. De prijs van de drankjes is al bij al goedkoop: twaalf euro voor een cocktail, tien euro voor een punch en zes euro voor een mocktail. Ik heb alleszins nog niemand horen klagen.” (lacht)

 

“Zelfs in de winter kan iemand de tikibar boeken. Het is juist het mooiste voorbeeld van escapisme. Er is geen zaliger gevoel dan in de koudere maanden te verlangen en te genieten naar de zomer. Ik weet dat het cliché is om te zeggen dat er vandaag de dag meer van je wordt verwacht, maar dat is ook zo. Het dagelijkse leven wordt alsmaar hectischer en mensen hebben nu eenmaal nood aan escapisme. Ik raad mensen in de tikibar aan om vooral te genieten van alles rondom hen en van de tijd dat ze samen met elkaar doorbrengen.”

 

Kitsch

“Het verhaal over mijn mobiele tikibar is er al. Ik ben er zeker van dat het alle leeftijden kan aanspreken en dat iedereen er zich in kan herkennen. Vroeger vond ik die tikibeeldjes ongelooflijk kitsch. Vanaf de jaren 80 is er een grote opkomst van moderne architectuur waar alles net zo strak mogelijk moest zijn. Als men het dan vergelijkt met de tikicultuur is er een groot contrast. Ik probeer wel ecologisch verantwoord te zijn door te recycleren en herbruikbare bekers en rietjes, gemaakt van bamboe, te gebruiken. Dat thema past er natuurlijk ook bij. Bij gesloten evenementen gebruik ik dan eerder keramische bekers.”

 

“De recepten van de cocktails worden vaak geheim gehouden, omdat er zo veel concurrentie is van andere bars. Gelukkig is de Amerikaanse historicus Jeff ‘Beachbum’ Berry in de jaren 90 op zoek gegaan naar originele bartenders, die ofwel nog werkten in de overblijvende tikibars ofwel al op pensioen waren. Hij heeft die recepten kunnen ontrafelen en heeft ze ten slotte in verschillende boeken gebundeld. Dat was voor mij van onschatbare waarde om mijn cocktails op te baseren.”

 

“Of het moeilijk was om mijn eigen zaak te op te starten? Nee, dat viel redelijk goed mee. In het begin kan je de belangrijkste bedragen berekenen en opstellen. Ik begrijp dat die stap voor veel zelfstandigen confronterend moet zijn, omdat je het eerste jaar simpelweg geen of weinig winst maakt. Daarnaast moet je eerst verschillende documenten aanvragen bij een ondernemingsloket vooraleer je effectief iets mag doen. Zo heb je bijvoorbeeld een leurkaart (machtiging tot het uitoefenen van ambulante activiteiten, n.v.d.r.) en een drankvergunning nodig. Zij helpen daarna verder met de praktische regeling.”

 

OLVA

“Mijn ouders hebben mij in het begin niet echt gesteund. Vooral uit onwetendheid en omdat het minder hun leefwereld is. Mijn moeder dacht eerst dat mensen met één cocktail al genoeg zouden hebben.” (lacht) “Uiteindelijk doen ze alles om je te beschermen, maar soms zien ze niet in dat een risico nemen veel meer kan opleveren dan op je luie stoel te blijven zitten. Enerzijds heb ik meer nadeel in het vinden van decoratie en muziek, anderzijds mag ik niet klagen over de ietwat soepelere drankwetgeving. We zitten ook dicht bij de landen die de exotische eilanden hebben gekoloniseerd. Denk maar aan Frankrijk, Engeland of Spanje.”

 

“Brugge en ik hebben wel een bijzondere band met elkaar. Ik ben geboren in Assebroek en heb schoolgelopen in het Onze-Lieve-Vrouwecollege Assebroek of OLVA. Dat was destijds nog een middelbare jongensschool. Het is voor mij een privilege om in de buurt van Brugge te kunnen wonen. Het blijft tenslotte een historische parel voor zowel toeristen als inwoners.”

 

“Veel tijd voor andere hobby's heb ik helaas niet. Naast het runnen van de mobiele tikibar, werk ik als shop-in-shop manager bij elektronicabedrijf Apple. Als ik één boodschap zou mogen geven aan jongeren is het dat niets onmogelijk is. Volg gewoon je passie en laat het creatieve en artistieke deel van je idee zeker niet in de weg staan van het commerciële. Als je echt een talent hebt, dan moet je daar geld voor durven vragen. Zo simpel is het.”

 

Meer info: https://www.facebook.com/MakaMakaTikiBar/

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload