MOOOV filmfestival

April 30, 2019

Op MOOOV Filmfestival kan je gaan kijken naar High Fantasy. In de film gaan vier Zuid-Afrikaanse vrienden op roadtrip naar het vakantiehuisje van het enige witte meisje in het gezelschap. Alles verloopt goed, tot ze wakker worden en beseffen dat ze van lichaam gewisseld zijn. BLVRD sprak met de regisseur Jenna Bass over haar nieuwste project.

 

 


Hoi Jenna. Kan je me vertellen waarom je deze film gemaakt hebt? Was dit een verhaal dat je al lang wou brengen of is dit een recent project?

Jenna: “Een beetje van beide, ik denk dat ik er vaak aan dacht zonder echt te beseffen dat dit een verhaal was dat ik wou brengen. De directe aanleiding waren de studentenprotesten op verscheidene universiteiten in 2015, toen aangekondigd werd dat het inschrijvingsgeld verhoogd zou worden. Rijkdom zit in Zuid-Afrika geconcentreerd bij een witte minderheid en geeft hen toegang tot educatie, gezondheidszorg, huisvesting… terwijl een grote meerderheid zich dit niet kan veroorloven. De maatregel leidde dus tot grote protesten en maakte van 2015 een cruciaal moment voor de jonge, zwarte generatie in Zuid-Afrika. Het politiek activisme van de jeugd en de manier waarop ras, gender, landbezit, rijkdom enzovoort verstrengeld is, intrigeerde me. Ik ging daarom op zoek naar een verhaal dat deze problematiek kon brengen”.

 

De dialoog is heel scherp en voelt erg authentiek aan. Het lijkt bijna alsof de acteurs hun eigen ervaringen delen. Ik vroeg me daarom af hoe het script tot stand gekomen is?

“Ik had op voorhand wel een algemeen idee van hoe het verhaal zou moeten lopen, maar ik wou het script samen met de acteurs schrijven. De casting was vrij open, ik had wel een idee wie er zou moeten meespelen, maar liet me tijdens de casting leiden door mijn gevoel, niet door bepaalde vooropgestelde eisen. Eenmaal de acteurs gekozen waren, creëerden we de karakters die ze zouden spelen samen en probeerden we ons in te beelden hoe zij zouden reageren op de situatie. De film is dus echt het resultaat van samenwerking. Op deze manier konden we vermijden dat enkel mijn perspectief op de situatie aan bod kwam.”

 

Was dit een moeilijk proces?

“Het was zeker een uitdaging, maar ik kreeg er ook erg veel voor terug. Ik vind het erg interessant om op die manier te werken. Ik probeer een evenwicht te vinden in dit proces, zodat ik de input krijg van iedereen die meewerkt, maar er ook voor zorg dat het verhaal loopt zoals ik het me enigszins voorgesteld had. Het script is gebaseerd op de ervaringen van de acteurs, mijn eigen ervaringen en verhalen die we van anderen hadden gehoord. Enkel zo krijg je die oprechte, authentieke momenten in de film.

 

 

De meeste scènes in de film werden opgenomen met de smartphone, waardoor de film een ruw kantje krijgt. Waarom koos je ervoor dit te doen?

“In het begin wou ik een conventionele film maken. Tijdens de gesprekken met de acteurs realiseerde ik me echter dat deze vorm niet geschikt was voor het verhaal dat ik wou vertellen. Ik beeldde me in hoe vier vrienden zich zouden gedragen op een roadtrip in tijden waarin social media zo’n belangrijke rol spelen. Volgens mij zouden ze de hele tijd selfies nemen, zeker als ze van lichaam zouden wisselen! Op dat moment realiseerde ik me dat ik het verhaal wou vertellen doorheen de camera van de smartphone. Ik gaf de camera daarom aan de acteurs. Dat maakte hen een beetje onzeker, maar ik overtuigde ze dat het helemaal niet zo verschillend was van de filmpjes die ze dagelijks maken voor social media.”

 

Toch breek je die momenten op met fragmenten waarin de personages geïnterviewd worden over wat er is gebeurd. Waarom deed je dat?

“We voelden aan dat de film deze momenten van reflectie nodig had omdat er zo veel wordt gezegd en die gesprekken zo intens zijn. De interviews zijn een soort van interne momenten, waarin de personages spreken over hoe ze zich voelen, zelfs al zijn ze niet altijd even oprecht. Ze geven een inkijk in de gevoelens van de personages en ze bieden achtergrondinformatie die je als kijker niet kan afleiden uit de rest van de film. Hier laten ze hun masker vallen, want als er een smartphone op je gericht wordt, is er altijd sprake van performance. De interviews bieden een andere context, waarin ze zich niet anders moeten voordoen dan ze zijn.”

 

"Ik beeldde me in hoe vier vrienden zich zouden gedragen op een roadtrip in tijden waarin social media zo’n belangrijke rol spelen."

 

Je wou met de film duidelijk iets zeggen over de vele vormen van ongelijkheid in Zuid-Afrika. Stel dat vier Zuid-Afrikaanse jongeren op een roadtrip vertrekken naar het vakantiehuisje van de enige witte persoon in het gezelschap, zou het inderdaad slecht uitdraaien?

“Het is natuurlijk niet zo dat deze situatie sowieso zou uitdraaien zoals in de film. Ik heb vaak het gevoel dat er bij films uit Afrika verondersteld wordt dat de karakters symbolisch zijn, of iets buiten zichzelf representeren. Wat Zuid-Afrika betreft, het zou kunnen dat een vriendschap tussen wit en zwart, man en vrouw, rijk en arm moeilijk is. Maar in sommige gevallen lukt dat wel. Het is in elk geval zo dat ongelijkheid een explosief thema is. Heel wat actuele problemen hebben hun wortels in de Apartheid. Hun effect is misschien subtieler, maar nog altijd even pijnlijk. Je kan het vergelijken met iemand die het post-traumatisch stress syndroom heeft. Die persoon heeft erg geleden en heeft niet de kans gekregen om zijn trauma te verwerken. De kleinste gebeurtenis of opmerking kan een enorm ontregelend effect hebben.”

 

De film raakt heel wat problemen aan die erg actueel zijn in Zuid-Afrika, zonder die expliciet te benoemen. Was dit een bewuste keuze?

“Ja, ik wou een verhaal brengen over de situatie in het land, zonder die expliciet te gaan uitleggen. Ik kon kiezen, of ik ging het expliciet over de problemen hebben, of ik ging exploreren hoe de personages die problemen ervaren. Ik vond het interessanter om te kijken hoe ongelijkheid ervaren wordt door verschillende soorten mensen en wat er gebeurt als je die samenbrengt en ze van lichaam doet wisselen.”

 

Je lijkt te suggereren dat die problemen opgelost kunnen worden als je eens van lichaam zou wisselen met iemand anders. Volgens het motto ‘Walk a mile in one’s shoes’.

“In de klassieke versie van dit soort verhaal, waarin personages van lichaam wisselen, is de moraal van het verhaal om meer verdraagzaam te zijn. Ik stelde me de vraag of dit echt zo was. Op het einde van de film is alles terug normaal, iedereen zit opnieuw in zijn eigen lichaam, maar niet alles is opgelost. Dat mag je deels begrijpen als een metafoor voor het Zuid-Afrika van vandaag. Het officiële narratief is dat iedereen elkaar begrijpt en alles vergeven is. Maar dat is niet zo, net als in het verhaal is er geen magische manier om de problemen op te lossen.”

 

Mooov filmfestival loopt nog tem vrijdag 3 mei in Cinema Lumière.

Meer info op https://festival.mooov.be/Brugge

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload