MDCIII "“Het moet aanvoelen als een bad dream, als een broeierige jungle waarin je terechtkomt en helemaal gedesoriënteerd bent”

November 16, 2018

Mattias De Craene stelt met zijn passieproject MDCIII op 16 november het album ‘Dreamhatcher’ voor in het Concertgebouw tijdens Jazz Brugge. Een nieuw pareltje in de ‘new wave of Belgian jazz’ op het Brugse W.E.R.F. records.

 

 

Dag Mattias! Je bracht al een EP uit, maar nu volgt dus je eerste volwaardige album onder MDCIII: “Dreamhatcher”. Waarin verschilt dit met wat je doet met je ander project Nordmann?
“Nordmann is eerder gaandeweg ontstaan door te spelen als jazzkwartet. Daardoor hebben we een pad afgelegd en een evolutie doorgemaakt tot wat we nu zijn. MDCIII is echt een project ontstaan vanuit een innerlijk ei dat moest worden uitgebroed. Het is ‘solid’ en het was duidelijk vanaf het begin wat het zou moeten worden. Het grote verschil zit in wat ik terug vind bij MDCIII. Het zit hem vooral in de vrijheid, zowel op vlak van structuren, als op het vlak van instrumenten: er zijn geen begeleidende instrumenten. Geen bas, geen piano, geen gitaar, geen akkoorden. Dat geeft mij als saxofonist een enorme vrijheid. Het is heel speciaal en toch wel een aardig en fijn gevoel.”

MDCIII heeft ook een bijzondere samenstelling in vergelijking met andere bands. Je speelt als saxofonist samen met twee drummers. Vanwaar die keuze?
“Met één drummer spelen is eigenlijk pas gebruikelijk als je in een bepaalde context zit. Ik wou heel graag eens met Simon en Lennert samen spelen, en ik dacht: ik vraag het gewoon aan beiden. Het geeft een volledig andere powerdynamiek en een uitdaging met twee drummers. Ze hebben beiden hun kwaliteiten en ze kleuren de muziek alle twee op een andere manier in. Daarbij is The John Lurie National Orchestra, ook een trio met drums, percussie en sax, een grote inspiratie geweest.”

Vullen de drummers, Simon Segers en Lennert Jacobs, elkaar goed aan?
“Ja, zeer hard! Simon heeft conservatorium gedaan en is erg in de weer met zijn elektronica. Hij speelt in veel jazzgroepen en is echt een super drummer. En Lennart kan daar dan weer perfect op inpikken. Ze zijn beiden enorm goed, maar totaal anders van stijl.”
 
Jazz verlegt de laatste jaren keer op keer grenzen, ook hier in België. Waaraan ligt dit volgens jou? Lopen er meer getalenteerde muzikanten rond?
“Nee, dat denk ik niet. Het grote verschil is dat er een soort flow aan de gang is, een ‘new wave of Belgian jazz’. Programmatoren durven meer programmeren, met gewaagdere combinaties van groepen. Kijk naar Shabaka Hutchings die met Sons of Kemet op Pukkelpop stond. Als programmatoren jazzmuzikanten geen groot podium zouden aanbieden, zou het ook niet tot bij het groot publiek geraken. Programmatoren durven nu meer risico nemen, wat een grote troef is voor de jazzscene. Op die manier krijgen mensen een nieuwe smaak te pakken, leren ze nieuwe muziek kennen en komt er meer in de pers.

We zijn als Belgische jazzmuzikanten al sinds het begin van de jazz op zoek naar een eigen identiteit. Wie zijn wij? En waarom spelen wij Amerikaanse jazz? Iets wat niet in onze traditie zit? En nu is er een soort positief klimaat waarin we bezig zijn en zelf onze eigen weg bewandelen. Dat hoor je ook op buitenlandse festivals. Er wordt heel erg gekeken naar de Vlaamse jazzscene. Maar daar hangt ook een soort van absurdisme rond.”

Terug naar jouw muziek. Die klinkt erg filmisch, met dat bevreemdende van David Lynch.
“Zeker weten, zeker weten!  Ik ben een grote filmfanaat en een grote fan van Lynch. Ik hou heel hard van bevreemdende sferen, van het psychotische, dubbele gevoel die je brains kunnen geven. Ik vind het de max om dat met mijn muziek wat te sturen, om iemand onderbewust ergens te kunnen raken.”
 
Is dat bevreemdende iets waar je bewust naar op zoek gaat?
“Ja, volledig. Maar ik vind het moeilijk om  dat onder woorden te brengen. Het is zeker zo, maar waarom, dat weet ik niet. En hoe? Weet ik ook niet. Het is eigenlijk een heel intuïtief proces. Intuïtie vind ik heel belangrijk in het maken van iets, en zeker compleet onderschat! Intuïtie is een spons waar je van alles in opneemt. Je ervaart dingen, maakt dingen mee. En vanaf dat je dan iets gaat creëren, in mijn geval muziek, zet je die spons weer open en kan je dat intuïtieve gevoel gebruiken.”


Het is dus ook niet toevallig dat je al een kortfilm op je naam hebt staan? Dvalemodus creëerde je samen met Magnumfotografe Bieke Depoorter.
“Dvalemodus Is ontstaan uit een residentie die Bieke en ik kregen op het eiland Senja in het noorden van Noorwegen. Ik had muziek gemaakt voor Bieke en ze vonden dat wonderwel geslaagd. Dus hadden ze iets van: oké kom maar af! Op een maand tijd hebben we heel wat portretten gemaakt van mensen die daar eigenlijk constant in het donker wonen. Daartegenover hebben we portretten van de natuur gezet. Dit trok ons aan: de dynamiek van die mensen in een kleine commune, die daarbovenop nog eens allemaal in het donker in de natuur moeten leven. Dvalemodus wil eigenlijk zeggen: ‘winterstand’ of ‘sluimerstand’.”

Had Bieke ook een invloed op je album ‘Dreamhatcher’?
“De hoes is een foto van Bieke die compleet in de juiste sfeer zit. Ik heb met Bieke MDCIII eigenlijk opgestart: het was een wisselwerking tussen ons beiden, een uitwisseling van onze fantasieën en onze ideeën. Zij doet alle beelden voor ons: video’s, groepsfoto’s en dus ook de albumhoes.”
 
Wat moeten de lezers van BLVRD nog weten voor ze ‘Dreamhatcher’ induiken?
“Het is een belichaming van mogelijke nachtmerries, van het onderbewuste. Ik heb met Simon en Lennart een muzikale trip proberen weergeven. Het moet aanvoelen als een bad dream, als een broeierige jungle waarin je terecht komt en helemaal gedesoriënteerd bent. Als een jungle fever.”

 

‘Dreamhatcher’ van MDCIII verscheen op 28 september op W.E.R.F. records
MDCIII speelt op vrijdag 16 november tijdens Jazz Brugge (16-18 nov. 2018) in het Concertgebouw.

 



 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload