De klankwereld van Inwolves

April 30, 2018

Karen Willems, ook gekend van Zita Swoon en Yuko, begon met Inwolves in 2012 een muzikale zoektocht. Op vrijdag 4 mei 2018 speelt ze in Cactus@Biekorf - gratis met de prikkaart! - maar wij kregen alvast de kans om haar wat vragen te stellen over haar nieuwe album: Color In The Zoo, dat uitkomt op 21 april 2018.
 


Een jaar na Involves onderging de band opnieuw een heuse transitie, hoe begin je daar aan?

“Ik heb geen plan op voorhand, werk heel intuïtief en wil dit ook zo houden. Ik ben niet echt een doordenker, meer een voeler. Voorlopig maak ik een plaat om de 2 jaar. Eens ik begin gaat het vrij vlot. Begrijp me niet verkeerd, ik vind echt wel dat ik voor Color In The Zoo mijn tijd genomen heb, maar ik hoef geen weken in de studio te zitten. Van overgestileerd werk word ik niet warm. Ik probeer gewoon de golven van het leven te volgen, eerlijk en oprecht.”

 

Inwolves lijkt een muzikale zoektocht, een rustloze melancholie. Zie je dit ook zo?

“Die rusteloosheid vind ik heel positief. Dat zoekende is mijn drijfveer om creatief verder te doen. Inwolves werkt een beetje therapeutisch. Het is een emotionele verkenning in mijn hoofd.”

 

Door de jaren heen is de band wel wat veranderd, qua leden en muziekgewijs. Zijn er vaste personen met wie je samenwerkt?

“Mijn debuut Air + was een soloplaat, de start om een eigen klankenwereld te boetseren met synths/drum en percussie. Om dit live te vertalen kwam ik terecht bij synth wizards Jürgen De Blonde en Ward Dupan. Een heel fijne samenwerking en super muzikanten. We hebben dan samen de tweede plaat Involves opgenomen. Involves is een donkere plaat, heel fysiek en into your face, een beetje protest ja! Een beetje gefrustreerd ook en moeilijk om plaatsen om te spelen te vinden met dit soort muziek. Maar ik vind het onze plicht om de luisteraar te blijven verrijken met boeiende invullingen. Anders wordt het een beetje saai in het muzieklandschap... Bij het maken van Color In The Zoo was er een kantelmoment. Het mocht allemaal iets zachter, aangenamer. De drang naar positiviteit, een ontsnappen aan de chaos. Ik heb meer innerlijke en lichamelijke rust gevonden.”

 

Werken jullie samen aan de muziek?

“Color In The Zoo is voor het grootste deel gemaakt op de zolderkamer, net als mijn debut Air+. Ik heb mezelf een Ibanez hollow body gekocht en veel prullaria (fluitjes, percussie) rond mij verzameld. Het is een super gevoel om instrumenten te bespelen die je niet goed kent of dingen vast te nemen en er toch iets moois mee te maken. Het is een andere benadering en je komt ook op heel andere ideeën als je instrumenten niet goed kent. Het was soms echt hilarisch. Mijn buren moeten ook nogal wat gedacht hebben bij het horen van al die vreemde geluiden, toeters en bellen, de zangstondes, lachsalvos… Op het einde van de rit ontbrak er hier en daar nog iets of kreeg ik dingen niet goed ingespeeld. Er was ook een grote verandering ten opzichte van de vorige platen (waar de synths heel belangrijk waren) en ik kon niet opnieuw in zee te gaan met Jürgen De Blonde en Ward Dupan. Color In The Zoo vroeg gewoon een nieuwe aanpak.Zo ben ik terechtgekomen bij Nils Gröndahl, die de openingstrack van de plaat onder handen genomen. Nils is een Deense violist, gekend van Under Buyen, een beest op viool die alle richtingen uit kan. Eigenlijk zat het al ergens in mijn achterhoofd dat ik eens met hem wou werken.Barkin Engin ken ik dan weer wel en is ondertussen een goede vriend. Ik werkte al samen met hem voor Istanbul Ekspres. De bijdrage van Barkin bij She Needs Air was zo goed dat ik voelde dat ik hem erbij wou.

 

Muziek moet landsgrenzen overschrijden. Het werken met mensen uit verschillende hoeken is ook gewoon verrijkend als muzikant. Zo koos ik ook voor Stijn Dickel. Met Stijn werkte ik al bij Kaboom Karavan en voor Istanbul Ekspres (met Barkin). Ondertussen is er ook Elms Willdick ontstaan. Dit is een klankonderzoek, waar alles mogelijk is. Ik speel vooral geen drum en Stijn geen gitaar. Stijn is de specialist in field recordings en speelde enkele deuntjes op de plaat. Altijd bevrijdend om met hem te spelen. Nele De Gussem kende ik nog niet. Ik hoorde links en rechts haar naam vallen. Nele heeft een klassieke achtergrond en is heel breed inzetbaar. Er was al een eerste ontmoeting en het klikte meteen, een vrouw met ballen! Ik wil de speeltuin die ik op zolder gecreëerd heb ook live vertalen. Vandaar dat ik muzikanten zocht die een beetje vanalles spelen.

 

De plaat is gemixed door Pepijn Caudron. Ik ben super blij dat ik met hem mocht werken. Ik ben enorm fan van ‘Kreng’, Pepijn zijn alter ego. Pepijn maakt experimentele soundscapes die fantastische sferen opwekken. Hij is componist voor theater en film. Een grote meneer. Het klopt gewoon dat ik met hem werkte aan Color In The Zoo.”

 

Met welke muzikanten/bands word je graag vergeleken?

Er zijn al vele namen gepasseerd: Residents, Jaki Liebezeit, John Carpenter, David Lynch… Dat is mooi, maar ik hoop vooral dat er een eigenheid in mijn muziek zit.”

 

In de trailers van je nieuwe album zitten veel natuurgeluiden en verschillende culturen; waar vond je deze? Reis je zelf veel?

“Ik ben een natuurmens en bij de vele trektochten nam ik een opnameapparaatje mee. Hierdoor ga je veel bewuster luisteren. Deze field recordings zijn dan ook de basis geworden voor de nieuwe plaat. Ze brengen me meer in de sfeer, in het moment. Ik hoorde er subtiele tonen in, een ritme waar ik dan mee aan de slag ben gegaan. ,Grote tours zijn niet echt aan mij besteed... Het is niet altijd even romantisch vind ik. Ik was wel al in Groenland, IJsland, Burkina Faso, Kaapstad, Istanbul, Italië, Duitsland... Die plaatsen inspireren me zeker, maar ik zoek een evenwicht. Ik ben graag thuis. Mijn roots zijn belangrijk, ik hou van het aardse leven: het Drongengoedbos, de kreken en polderlucht in het Meetjesland. Simpel en gewoon heerlijk!”

 

Bij de trailers horen ook prachtige clips. Met wie werk je samen voor alle artwork?

“Dominiek Claeys, mijn vriend en partner in crime maakt altijd het mooie artwork en de trailers voor Inwolves. We snappen elkaar en hebben niet veel woorden nodig. Ik ben fan!"

 

Heb je een band met Brugge? Treed je graag live op of liever in de studio?

“Ik heb vooral een band met de mensen van het Concertgebouw en de Cactus. Ze vertrouwen blind op mijn muziek en programmeren me regelmatig in hun zalen. Dank! Ook de vriendjes Christophe Ywaska (Klankschap) en Filip Leupe (Splinter) maken mooie radio in Brugge en zijn niet vies van een experimentje. Een live optreden op een niet te groot podium, zodat er meer voeling is met het publiek, vind ik het fijnst.”

 

Welke kant zie je Inwolves nog opgaan? Staan er uitdagingen te wachten in de toekomst?

“Ik probeer gewoon te groeien als muzikant en hoop dat de spontaniteit blijft. Al die diverse mensen met wie ik speel hebben een andere achtergrond, een andere aanpak. Ik leer veel bij en het blijft altijd een ontdekkingstocht.”

 

 

Inwolves speelt op vrijdag 4 mei haar nieuwe album ‘Color in the Zoo’ in De Biekorf.
Meer info en tickets via cactusmusic.be

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload