W.E.R.F. Records brengt ons 'JAVA'

December 7, 2017

Europees kunstenfestival Europalia focust dit jaar op Indonesië. Ze stuurden Bruggeling Dijf Sanders op pad om de muziek uit het drukst bevolkte eiland van Indonesië naar hier te halen. Het resultaat is een nieuwe plaat, die hij dan maar genoemd heeft naar dat eiland: JAVA. Genoeg reden voor BLVRD om op de thee te gaan in de studio van Dijf (en dat mag je heel letterlijk nemen) en het te hebben over zijn trip naar Java en de totstandkoming van het album.
 

 

Dag Dijf, hoe was Java?
Druk! Zeker langs de grote wegen en in de steden. Maar zalig wanneer je het platteland ingaat. Het was de eerste keer voor mij. Ik had geen idee hoe het daar ging zijn.

Hoe is dit project met Europalia tot stand gekomen?
Benny en Pieter (van KAAP, red.) zijn naar mij gekomen. Zij kregen de vraag van Europalia. Moonlit Planetarium, mijn vorige album, was blijkbaar in de sfeer die ze zochten. Oorspronkelijk hadden we het idee om Indonesische muzikanten naar hier te halen en er een band mee samen te stellen. Maar ik vond het uiteindelijk een leuker idee om naar daar te gaan voor field recordings en er zelf iets mee te doen.

Waarom specifiek Java? Waarom bijvoorbeeld niet Bali, een eiland dat meer bekend staat om zijn traditionele muziek?
Bali is een platgetreden pad. Vanuit Europalia hadden ze dat liever niet. Aan het begin van het project lag Java ook moeilijk. Het zijn de toeristische trekpleisters en ze wilden vooral de minder gekende gebieden in de picture zetten. Om de diversiteit van de muziek te kunnen garanderen is Java gewoon de beste optie. En dan heb ik het over de muziek natuurlijk. Voor andere dingen wil je misschien juist weg uit die Javaanse drukte.

Ik wou eigenlijk eerst naar een aantal andere Indonesische eilanden, zoals Sumatra, Sulawesi of Papoea, waar meer jungle te vinden is. Maar het zou moeilijker geweest zijn om daar muziek te vinden. Java heeft een bloeiende muziekscene en je hoeft niet te lang te reizen om muziek tegen te komen.

Wist je bij het opnemen van de muziek onmiddellijk wat je er mee wilde doen? Of was dat eerder een proces dat plaatsvond in de studio?
Het hing er wat van af. Soms wel, soms niet. Al deed dat er achteraf gezien niet toe. Terug in België werd ik geconfronteerd met het feit dat niet alles bruikbaar was. Heel wat muziek die ik tegenkwam waren arrangementen met allerlei instrumenten: een soort klarinet, fluit, percussie… met vaak nog eens vocals over. Alles door elkaar. Dit maakt het moeilijk om samples uit te knippen. Soms waren opnames niet bruikbaar omdat we in een keuken zaten waar ze aan het frituren waren. Soms zaten we dan weer in ruimtes met een enorm slechte akoestiek.

Ik had bovendien altijd een koptelefoon op. Dat is een andere manier van luisteren. Ik was steeds aan het denken in functie van de opname en van de plaat, wat soms wel jammer was. Ik wist de muziek enorm te appreciëren, maar soms was het moeilijk om verder te kijken dan puur het functionele, waardoor ik op het moment zelf niet altijd op normale manier kon luisteren.


 

“Indonesische muziek is niet edgy voor de kunst,

maar voor de traditie.”


 

 

 

In hoeverre horen we op de plaat dan nog de originele muziek?
Dat hangt er van af. Sommige nummers zijn voor tien procent bewerkt, andere tachtig. Sommige zijn snippets en samples van verschillende opnames doorheen de reis die ik verwerkt heb tot één nummer, waarover ik dan nog een arrangement geplaatst heb. Soms werkte ik nog eens samen met Nathan Daems (van onder andere Black Flower). Heel vaak ga je bijvoorbeeld ook een jaren 60 orgel horen.

Anderzijds waren sommige nummers gewoon te mooi om te verknippen. Vooral dan tarawangsa: een poëtisch muziekgenre waar ik echt verliefd op ben geworden. Daar durf je gewoon niet te veel aankomen.


Op 8 december komt JAVA uit. Wat denk je dat ze er in Indonesië van zullen vinden?
Palmer Keen (de gids tijdens zijn reis naar Indonesië, red.) zegt dat ze het ofwel de max gaan vinden, ofwel juist totaal niet gaan snappen. Voor ons voelt het misschien exotisch en speciaal aan, maar voor hen is het dat juist niet. Indonesische muziek is niet edgy voor de kunst, maar voor de traditie. Die muziek wordt in Indonesië vaak als oubollig gezien. Maar dat denken wij natuurlijk ook over Vlaamse volksmuziek

Volksmuziek is altijd een nichegenre. Het is iets dat alleen maar van dat land is, wat het uniek maakt. Tegenwoordig is alles gegeneraliseerd. Alles gaat mee in het genre van Amerikaanse tophits. De eigenheid en uniekheid van de muziek van een land valt weg. Je kan volksmuziek misschien saai vinden, maar het is tenminste uniek!

 

JAVA van Dijf Sanders is vanaf 8 december te koop

bij W.E.R.F. Records van KAAP.

 

 

 

Beluister het album hier

 

Koop het album hier

 

 

 

 

 

 

Foto's © Kristof Thomas

Lees het volledige artikel in BLVRD#01

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload